جمعه بیست و دو بهمن هزار و سیصد هشتاد و نه

در تمام این روزها همپای خیلی‌ها اخبار مصر را دنبال می‌کردم و حالا مبارک رفته است و من به این جمعیت نگاه می‌کنم، به شادی‌شان و دلواپسم.  شبیه ما در سی سال پیش هستند، می‌دانند چه نمی‌خواهند اما نمی‌دانند چه می‌‌خواهند و یک ملت باید چنین تجربه‌ای داشته باشد که بداند دانستن هر دو سوی این معادله چقدر اهمیت دارد.

حالا هم که یک شورای عالی نظامی قرار است اداره کشور را به دست بگیرد و این باز هم یعنی دلواپسی، من از نظامی‌ها می‌ترسم.

یا شیخ الازهر که تظاهرات را تا دیروز مشروع می‌دانست اما حالا اعلام می‌کند حرام است، من از مذهبیون می‌ترسم.

چشمم آب نمی‌خورد اما در کمال نومیدی باز هم از ته قلبم امیدوارم پیروز شوند و بخورد توی پوز من مار گزیده.