بودن یا نبودن مساله این است

غیاب فریبنده و جذاب است، اطرافت را پر می‌کند از ابهام.  فضا که مه‌آلود باشد خیال جان می‌گیرد، جان سر می‌دهد برای کشف، فقط گاهی باید گوشه چشمی نشان داد، نشد گوشه دامنی، زمزمه ای، رد پایی حتا، که آمدگار نومید نشود از آمدن.

 برای همین است که مثل جزیره های نامکشوف آدمهای غایب زیبا هستند حتا اگر زشت باشند.

خیلی ها عاشق غیبت آن دیگری می‌شوند و تا ابدالدهر در این عشق ماندگارند، انگار سوار کشتی اشباح شده باشند و در دریایی که نیست برانند.

از من اما اگر بپرسی پشت پرده ماندن کار آدمهای ترسو ست، کار آدمی که جرات لمس شدن ندارد.

پی نوشت بی ربط: و من حرف زیاد می زنم تا ندیدی باور نکن